• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

To OK, by nie lubić karmienia piersią

Ogromne korzyści płynące z karmienia piersią są powszechnie znane w świecie mam. Każdego dnia widzimy kampanie normalizujące karmienie piersią i próbujące zmienić skrzywione postrzeganie naszego społeczeństwa, które seksulizowało piersi w takim stopniu, że publiczne karmienie jest przez niektórych postrzegane jako obsceniczne. To wszystko świetne rzeczy.

Ale to nie zmienia faktu, że ja nienawidziłam karmienia piersią.

Miałam szczęście, by móc karmić piersią syna przez nieco ponad rok. Tak, mimo moich uczuć wobec tego czasu wciąż mówię „szczęście”, bo to przywilej, którego odmówiono wielu. W niedawniej rozmowie w mediach społecznościowych natrafiłam na grupę kobiet wyrażających tęsknotę za karmieniem piersią swoich niemowląt. Ryzykując wykluczeniem, skomentowałam po prostu: „Cieszę się, że to za mną, i że moje ciało znowu jest moje.” Może to tylko cynizm z mojej strony, ale oczekiwałam, że wywołam wewnętrzne sanctimommy w grupie i dostanę na głowę za mój komentarz. Wyobraźcie moje zaskoczenie, gdy wiele kobiet zmieniło kurs i zgodziło się ze mną.

Choć bezsprzecznie mamy rację, reklamując korzyści karmienia piersią, czy robimy to w sposób, który wycisza kobiety od dyskutowania o ich prawdziwych uczuciach? Czy pychamy ogromne korzyści zdrowotne fizyczne, بينما obniżamy korzyści zdrowia psychicznego z dzielenia się obawami ze strachu przed atakiem?

Miałam trudną ciąż z synem. Miesiące inwazyjnych procedur poszły weit poza to, co w normalnej ciąży. Moje ciało było traktowane jako naczynie, a nie odrębne ludzkie istnienie. Po miesiącach kolowania i dłubania, chciałam tylko dwie rzeczy: by moje dziecko było bezpieczne i zdrowe, i by znowu rządzić swoim ciałem.

Z karmieniem piersią, to nie była opcja, a mimo to kontynuowałam, bo korzyści dla dziecka przewyższały to, co postrzegałam jako wady dla mnie.

Kilka powodów, dla których nie lubiłam karmienia piersią

Nie podobało mi się bycie wyłącznie odpowiedzialną za karmienia i bezsenność, która z tym wiązała.

Nie podobało mi się przepuszczanie jedzenia, które lubię, bo szkodziło brzuszku syna.

Nie podobało mi się wołowe uczucie podpina się do wylewki.

Nie podobało mi się, że po 30 godzinach ciąż musiałam zmagać się z surowymi, podrażnionymi sutkami przez tygodnie.

Nie podobało mi się, że nie mogłam wyjść na wieczór bez tygodni wcześniejszego planowania.

Nie podobało mi się płacz, gdy przypadkiem rozlałam butelkę mleka matki, bo to CISTO ZŁOTO.

Nie podobało mi się, że nie mogłam robić ciężkich ćwiczeń bez ryzyka obniżenia pożywki.

Nie podobało mi się, że po wszystkim moje ciało wciąż nie było moje.

I na pewno nie podobało mi się uczucie, że nie mogę wyrazić tych emocji bez bycia surowo ocenianą przez rówieśników.

Nie lubiłam karmienia piersią, ale nie żałuję.

Ten dodatkowy czas z moim dzieckiem nigdy nie mógłby być żalowany. Mimo to, musimy stworzyć bezpieczne środowisko dla matek, by mogły praktykować self-care, dzieląc się tymi emocjami bez wstydu i strachu przed backlashem. Potrzebujemy świata, który promuje karmienie piersią, pozwalając tym kobietom na negatywne uczucia. Musimy powiedzieć „To OK, by nie lubić karmienia piersią” i słuchać dyskusji, która nastąpi.

Powiązane: Wina nowej mamy – dlaczego nie upadasz jako nowa matka