• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe je onderhandelt met kinderen

Je kinderen kunnen al op 3 of 4jarige leeftijd beginnen om veranderingen aan vastgelegde regels te onderhandelen. Hoewel dit je tot waanzin kan drijven, kies je strijden, adviseert Scott Brown, auteur van 'How to Negotiate With Kids Even When You Think You Shouldn't.' Rutinematig insisteren op bepaalde regels - zoals veiligheidsgordels dragen - laat ze zien dat die regels niet onderhandelbaar zijn, hoe dan ook. Flexibel zijn op gebieden waar je kunt, leert ze hun mening te uiten, hoe te onderhandelen en geeft ze de kans om te leren van de incidentele slechte keuze.

Instructies

1. Leg uit aan je kind dat bepaalde regels niet onderwerp zijn van onderhandeling. Meeste regels in deze categorie gaan om veiligheid, het volgen van lokale of federale wetten, of de specifieke 'moet-doen' items van je gezin. Afhankelijk van de leeftijd van je kind, kunnen non-onderhandelbare regels omvatten: een helm dragen bij fietsen, veiligheidsgordels in de auto, geen dingen nemen die niet van hen zijn en geen vloekwoorden gebruiken. Bij het bespreken van deze regels, presenteer ze niet als optioneel: 'Je mag niet fietsen tenzij je je helm ophebt' is helder en direct, terwijl 'Ik zou graag willen dat je je helm ophebt' of 'Vind je niet dat je je helm moet opzetten?' het alsof het kind een keuze heeft.

2. Leer je kind door voorbeeld en instructie hoe effectieve onderhandelingen werken. Leg uit dat onderhandelen geven en nemen vereist, en een sterke rationale voor de positie die hij aanhangt. Herinner hem dat het eeuwenoude 'maar iedereen anders mag het' niet gaat werken bij jou en niet telt als een legitieme rationale. Leer hem dat onderhandelen niet betekent zeuren, klagen of ruzie maken over waarom hij na bedtijd wil blijven, bijvoorbeeld. Laat weten om laat te blijven om TV te kijken is geen goede rationale, maar wil één keer laat blijven om een erkend kwaliteitsprogramma over een wetenschappelijk onderwerp dat hij op school bestudeert, wel.

3. Presenteer keuzes in een gesloten manier. Als je je kleintje vraagt wat ze voor lunch wil, kan ze ijs, bosbessen, pannenkoeken en koekjes kiezen. Je zal waarschijnlijk zeggen dat ze die dingen niet kan hebben, zodat ze zich gedwongen voelt. In plaats daarvan zeg: 'Je kunt niet al die dingen hebben, maar je kunt een boterham en bosbessen met yoghurt hebben of je kunt macaroni met een koekje voor dessert hebben. Welke wil je?' Dit signaalert aan haar dat je haar voorkeuren gehoord hebt en bereid bent om er een paar te eren, mits dit haar gezondheid of veiligheid niet in het geding brengt.

4. Beperk de opties van je kind in een onderhandeling. Tenzij je echt niet omgeeft of je zoon een tutu, een mantel en combatboots naar school draagt, vertel hem niet dat hij mag aan trekken wat hij wil. In plaats daarvan, als hij vraagt om iets ontzagwekkends aan te trekken, zeg: 'Nee, dat zou niet passend zijn voor school. Maar je mag kiezen uit A, B, of C als je iets buiten het gewone wilt dragen.' Deze benadering van onderhandelen stelt je in staat je principes te handhaven, maar tegelijkertijd geeft je kind een mate van keuze en het begrip dat hij effectief kan onderhandelen over bepaalde kwesties.