• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

5 kannengedragsproblemen en hoe ze aan te pakken

Het lijkt alsof ik gisteren nog een lieve baby had, alle glimlachjes en goeroeien. Zeker, hij huilde en poepte veel — en die rond-de-klok voedingen hebben me bijna ten onder gebracht — maar tenminste gooide hij zich nooit huilend op de grond omdat ik hem niet liet zijn snuiter in de waterbak van de hond dippen.

Plotselinge Zusammenbrüche, onverklaarbare hongerstakingen, papa bijten — voor de ouder van een kannen, is het allemaal onderdeel van het spel. Toch, als je een eerste-ouders bent zoals ik, weet je misschien niet wat normaal kannengedrag is en wanneer je je zorgen moet maken.

Ik sprak met Dr. Arielle Ornstein, een kinderarts bij Northeast Medical Group Pediatrics in Rye Brook, New York, en moeder van twee, over wat we mogen verwachten. Hoewel we waarschijnlijk allemaal de fase hebben gehoord als de "verschrikkelijke 2-jarigen," zegt Ornstein dat deze moeilijke periode kan beginnen op 12 maanden en soms duren tot 4 of 5 jaar.

Tijdens deze tijd, zegt Ornstein, is het typisch voor je kind om grenzen te testen en hun wil op te dringen. Kanners kunnen impulsief, weerbarstig en zelfs agressief zijn. Je vroeger zo aardige baby is plotseling stellig, boos en irrationeel, ze zijn volledig normaal, insisteert Ornstein. In feite, zegt ze, "Je zou er hard tegen aan lopen om een kind te vinden dat dit gedrag op een gegeven moment tijdens deze leeftijden niet vertoont."

"Het komt bijna allemaal voort uit de interne strijd van je kind om te leren en onafhankelijk te willen zijn tijdens ze met de wereld interacteren, maar ook nog steeds een ouder nodig hebben om regels en grenzen voor ze te stellen," zegt Ornstein.

Hieronder reflecteren andere verzorgers en ik op vijf veelvoorkomende manieren waarop onze kanners hun leeftijd uiten, terwijl Ornstein ons adviseert over hoe we deze lastige maar volledig normale kannengedragsproblemen het beste aanpakken.

1. Kieskeurig eten

Mijn kleine foody at vroeger alles wat ik ervoor neerzette. Nu trekt hij zijn neus op voor zelfs zijn favoriete maaltijden. Vorige dinsdag at hij nauwelijks iets de hele dag behalve clementines. De volgende dag, toen ik hem een clementine aanbood, landde hij direct op de vloer.

Stephanie Pitawanakwat, uit Sudbury, Ontario, zegt dat haar 3-jarige neef zich op een heel speciaal dieet heeft gezet: "Hij eet geen vlees behalve bologna en worstjes. Hij eet komkommers, maar dat is eigenlijk de enige groente die ik ooit hem heb zien eten. En hij eet fruit."

Wat te doen: Als het aankomt op kieskeurig eten, zegt Ornstein dat zolang je kind groeit, er niets om je zorgen te maken is.

"Het is absoluut oké en heel typisch voor je kind om zijn dieet te beperken tot één of twee favoriete voedingsmiddelen," zegt ze. "Houd gewoon in gedachten dat hun smaken en voorkeuren dagelijks kunnen veranderen, dus blijf verschillende voedingsmiddelen aanbieden of probeer een nieuwe vorm (bijv. gestoomde vs. rauwe wortelen)."

2. Waanhoepsaanvallen

De eerste keer dat het gebeurde, dacht ik dat hij fysieke pijn had. Mijn zoons gezicht werd knallend rood, hij knipperde zijn kleine vuistjes, krulde zijn mond en begon komisch kleine tranen te huilen — allemaal omdat ik zijn sokken aanzette? Die avond gebeurde het weer: hij gooide zich in agonie op de vloer toen ik hem stopzette na vier boeken.

Een nanny uit New York City reflecteert op de tijd dat ze de 4-jarige die ze verzorgde vertelde dat hij geen frisdrank mocht hebben: "Dit kind begon direct te schreeuwen en te huilen, snotterend met zijn gezicht, stampvoetend en op tafel kloppend, nauwelijks in staat om te ademen."

Wat te doen: Volgens Ornstein worden waanhoepsaanvallen veroorzaakt door de onmacht van kanners om hun frustratie en boosheid over hun gebrek aan controle uit te drukken: "Eigenlijk zijn deze emoties te groot voor ze om aan te kunnen, en een overstortingspoort opent!"

Hoewel elk kind anders is, zegt Ornstein dat zolang het kind zichzelf of anderen niet kwetst, ouders het beter negeren.

"Elke aandacht is slecht en zal het gedrag encourageren," zegt ze.

3. Agressie

Misschien wel het meest bezorgd en embarrassante gedrag is wanneer mijn zoon baasje, gemeen of absolute agressief is. Pas de andere dag hadden we een heerlijke ochtend in de kinderbibliotheek toen mijn normaal zo aardige zoon een ander jongetje omverduwde dat hij had betrapt met "zijn" speelgoeddinosaurus.

Erin Peplar, een moeder uit Burlington, Ontario, zegt dat haar nu 6-jarige toen hij een kannen was, zelden de agressor was. Maar als een ander kind een speelgoed wegpak of in zijn gezicht kwam, reageerde hij direct door te slaan.

"Hij was erg defensief en territoriaal," zegt Peplar. "Hij had geen impulscontrole."

Wat te doen: Net als waanhoepsaanvallen, zegt Ornstein dat agressie veroorzaakt wordt door de moeite van een kannen om te weten hoe ze hun emoties moeten uitdrukken.

"In tegenstelling tot waanhoepsaanvallen, wil je dit gedrag niet laten voortduren," zegt ze.

De beste actie, zegt Ornstein, is hen of wie de agressie gericht is op uit de situatie te halen. Bijvoorbeeld, zegt ze, "Als ze speelgoed gooien, dan breng je ze naar een andere kamer, of als ze bijten terwijl je ze vast hebt, zet je ze neer met een kalme en stevige 'nee'."

4. Obsessies

Waarom moet elke adorabele enthousiasme van onze kinderen veranderen in een obsessie? Mijn zoon heeft 100 boeken, en de enige die hij wil lezen is "Little Blue Truck." Of hij gooit een tik als ik "Little Wheel Turning in My Heart" zing, want het liedje dat hij eigenlijk wil dat ik voor hem zing — nonstop, als het aan hem lag — is "Wielen op de Bus." Als je probeert hem te scheiden van zijn geliefde "Paw Patrol" sticker, begint hij te schreeuwen.

Wat te doen: Hoe irritant het ook mag zijn voor ouders, zegt Ornstein dat dit ook normaal is.

"Er zijn geen negatieve gevolgen van herhaling, dus ga gewoon vooruit en zing het ABC voor hen 100 keer," zegt ze.

5. Instructies negeren en onderbreken

Avondeten was vroeger een kans voor mijn man en mij om elkaar op de hoogte te brengen van onze dagen. Recentelijk besteden we het aan het schreeuwen over de babbels van onze kannen. Volgens andere ouders, wordt het alleen erger zodra hij verbaal wordt.

"Mijn bijna 3-jarige herhaalt hetzelfde ding steeds en steeds en steeds en steeds weer zonder een ademhaling ertussen," zegt Rebecca Alwine, een moeder uit Augusta, Georgia.

Wat te doen: Volgens Ornstein, "Kanners hebben 'selectief gehoor' en hebben echt niet de aandachtsspanne om instructies te luisteren en te verwerken."

Wat het onderbreken betreft, zegt Ornstein dat de meeste kinderen onder 3 het concept van beurten nemen in gesprek niet zullen begrijpen. In plaats van met ze te redeneren, zegt ze, "Je kunt proberen ze af te leiden en ze een taak geven om te doen totdat je klaar bent om te interacteren."

De kern

Als je bezorgd bent over deze of andere gedragingen die je kannen vertoont, moedigt Ornstein ouders aan om met hun kinderarts te praten. Bijvoorbeeld, als de agressie van je kannen blijft escaleren en ouders bezorgd zijn dat het daadwerkelijk fysiek letsel zal veroorzaken aan zichzelf of anderen, of als het lijkt alsof waanhoepsaanvallen frequent voorkomen gedurende de dag en hun dagelijkse activiteiten aanzienlijk beïnvloeden, zoek hulp.

"Kannengedrag kan extreem frustrerend zijn en ouders vaak laten willen dat ze hun haar uittrekken," zegt Ornstein. "Onthoud: Het is alleen een fase."