• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Een introvert op Disney World

Nou, we deden het. We gingen naar Disney World.

De jongens zijn zeven en tien, dus dachten we dat ze in een heel goede leeftijd waren om ze mee te nemen. Dus ondanks mijn haat voor menigten, lawaai, hitte en maskottchen, beet ik in het zure appeltje en ging.

Eerst wil ik vermelden: ik snap het nu.

Voordat we gingen, kon ik niemand vinden die Disney werkelijk haatte, wat ik fascinerend vond. Ik bedoel, ik ben zeker dat er veel mensen zijn die Disney World niet leuk vinden, maar alle mensen met wie ik sprak, vonden het ofwel echt leuk, ofwel waren absolut geobsedeerd. Nu snap ik de aantrekkingskracht en waarom mensen ervan houden.

Wat ik lief had

1. Het was zo schoon dat ik het niet kon geloven.

Hoe kan een plek die een gabillion mensen per dag doorheen heeft, geen kauwgomklontjes, vette leuningen, of willekeurige wrappers overal hebben? Deze pristine onderhoud was werkelijk het meest magische wat ik zag.

2. Iedereen was echt gelukkig en vriendelijk.

Ze moeten de planeet afkammen voor de aardigste, meer oprechte mensen om op deze plek te werken. Het was ook niet te Stepford en dat komt van iemand die de overdreven vrolijke haat – ik vind het verdacht en ga ervan uit dat je me probeert te verdrogen en mijn nieren te stelen.

3. Het was efficiënt.
Waarom luchthavens en overheden de planningingenieurs van Disney niet in dienst nemen, is voor mij onbegrijpelijk. Ik zweer dat de rijen voor attracties zijn ontworpen door Temple Grandin, want op geen moment was ik verveeld of bewust van hoe lang ik in de rij stond. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe indrukwekkend dat is. Mijn man en ik staan niet in een rij met twee mensen in omdat weinig dingen in onze mentaliteit de moeite waard zijn – zachtijs is de enige uitzondering.

4. De attracties waren leuk en goed ontworpen.

Ik ben geen grote attractie-fan, maar er was geen enkele attractie die ik niet genoot. De attracties waren leuk in plaats van puur angstaanjagend, wat ik erg waardeerde.

5. Het eten was goed.

Elke maaltijd die we aten, varieerde van goed tot geweldig. Meest daarvan was dankzij jullie die me vertelden waar ik moest eten, maar ik had de indruk dat er geen echt rotte plekken zijn om te eten. Ik dacht dat mijn man in Ohana zou gaan huilen van de kippenvleugels omdat hij ze zo erg leuk vond. Er hadden een paar meer gezonde opties kunnen zijn, maar ik snap dat de meeste mensen op vakantie geen komkommers eten.

6. We gebruikten een Disney-planner.

Om te zeggen dat ik overweldigd was door het idee van plannen voor Disney World is een grove onderstelling. Ik werd verteld dat ik FastPasses moest regelen, hotelboekingen, dinerreserveringen, armbanden bestellen, etc. allemaal voor een plek waar ik nog nooit was. Toen ik ontdekte dat ik dit (gratis) door iemand kon laten doen die weet wat ze doet, was ik er volledig voor. Chad van Key to the World Travel maakte suggesties, boekte alles, en stuurde me een volledig itinerarium voor elke dag dat we er waren. Het rekening niet alleen met de leeftijden van de jongens, maar mapte ook in volgorde uit, zodat we niet heen en weer zigoeden door het park. Chad is een verdomme engel en een van de grootste redenen dat we een geweldige tijd hadden. (Ik raad hem ten zeerste aan als je denkt over gaan en je iemand anders de zware klus wilt laten doen.)

Wat ik niet lief had

1. Je moet studeren voordat je gaat.

Ik had gepland om al het materiaal dat ik over Disney World had bewaard, door te nemen, maar mijn zoon werd de week ervoor geraakt door een hevig maagvirus dat systematisch door ons allemaal ging. Ik was te bezig met fevers en braken om de volledige operatie uit te zoeken. Dus ik landde in Disney zonder te weten hoe iets werkte, wat me uit mijn ritme bracht – ik was gewoon ontzettend dankbaar dat geen van ons ziek was voor de reis.

2. Sommige mensen waren een beetje te vriendelijk.

Ik zoekte het verloren en gevonden en moest door de vakantiefoto's van een heer kijken. Mijn man moest 10 minuten praten met een vrouw over al de voordelen die je krijgt als je er al tien jaar werkt, terwijl hij gewoon een kerstbal wilde kopen. Laat me benadrukken dat ik niet kla over deze mensen – ze waren allemaal lief – ik voelde me alleen onbeleefd als ik niet constant 'aan' was en dat uitput me.

3. Ik voelde me dom (veel).

Je weet het gevoel als je een sportles joint en iedereen de routine kent, maar je altijd een stap achterloopt en onhandig bent? Dat was hoe ik me voelde de hele reis. Opnieuw, het meeste hiervan had te maken met niet studeren voordat we vertrokken, maar ik was nooit helder over hoe alles werkte. Om goed rond te komen, moet je met mensen praten en vragen stellen, wat niet een van mijn lievelingsdingen is – het was ook verergerd door mijn zorgen over het smalltalk-factor hierboven. Soms wist ik niet eens om dingen te vragen, zoals toen we bij Ohana waren (met de geweldige kippenvleugels) en mijn kids alles hate, dus ze niet aten. Pas toen we vertrokken zag ik een kind macaroni met kaas eten en realiseerde ik me dat ik om iets van de carte had kunnen vragen. Ik voelde me een klootzak voor niet aan te denken. Ik was zes dagen daar en ik snap nog steeds niet hoe het maaltijdplan werkt – "Ik wil dat deze tellen voor drie snacks en twee snelle maaltijden" – soms wilde ik gewoon een boterham zonder wiskunde. Ik nooit uitvond hoe de pin-ruil werkte.

4. De menigten.

De enige plek waar ik druk vond, was Magic Kingdom en ik moet toegeven dat het me stoorde. Natuurlijk betekent dit dat ik waarschijnlijk nooit meer naar Disney kan terugkeren, want we gingen toen de menigten vaak op hun laagst zijn, dus ik zou geen andere tijd van het jaar aan kunnen. Bij het instappen in attracties, liep ik door mijl en mijl afscheidingen en dacht: "Helder, de rijen kunnen zo lang worden hier?" en die gedachte maakte me ziek.

Conclusie

Al dat gezegd hebbend, we hadden plezier en dat zegt iets gezien al mijn hang-ups en fobieën. De mensen bij Disney hebben het uitgevonden en ik denk dat ze de wereld moeten plannen met IKEA.

De positieve energie is besmettelijk en ik zag geen enkele persoon (medewerker of gast) die een kutgedrag vertoonde, wat verbazingwekkend is gezien hoeveel mensen er zijn. Ze gaan echt uit hun weg om kindvriendelijk te zijn en om elke behoefte te accommoderen, wat deugdzaam is.

Zou ik weer gaan? We hebben amper de oppervlakte geraakt wat er allemaal was en nu snap ik waarom mensen jaar na jaar gaan, maar ik weet niet of we het weer zouden doen, simpelweg omdat ik denk dat er plekken in de wereld zijn die ik liever zou willen zien.

Ben ik blij dat we gingen? Zeker. We hadden veel plezier en ik denk dat de jongens het op de perfecte leeftijd voor hen hebben beleefd.

Ik snap het nu. Je doet het goed, Walt.

Gerelateerd: Is Costa Rica kindvriendelijk?