• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Programy mentorskie dla nastolatków z autyzmem

Osoby z autyzmem zazwyczaj zmagają się z zachowaniami społecznymi. Mogą być postrzegane jako dziwne, ignorowane, a nawet prześladowane. To złamane w każdym wieku, ale zwłaszcza w latach nastolatkowych, gdy akceptacja społeczna staje się priorytetem. Mentor rówieśnik może pomóc autystycznemu nastolatkowi nauczyć i ćwiczyć nowe umiejętności, poprawić pewność siebie i zwiększyć akceptację społeczną. Niezależnie, czy twój nastolatek jest autystyczny, czy chce mentorić innych – relacja mentorska jest niezwykła. Obie strony muszą poświęcić się nawzajem, by relacja się udała.

Cel mentoringu

National Autistic Society (UK) wskazuje, że dzieci z autyzmem mają wyzwania w trzech powiązanych obszarach: komunikacja społeczna (język, sarkazm, metafory, dwukierunkowa rozmowa); interakcja społeczna (nienapisane zasady: kolejność, interpretacja zachowań); wyobraźnia społeczna (śledzenie wielu scenariuszy, empatia, przełączanie tematów). Mentorzy pomagają we wszystkich trzech. Mentor działa jako interpreter – pomaga autystycznemu zrozumieć świat. Jako nawigator – pokazuje, jak rozwiązywać typowe dylematy społeczne. Modeluje odpowiednie zachowania w interakcjach z uczniami i nauczycielami, daje praktyczne porady i sugestie do radzenia sobie w sytuacjach społecznych.

Co czyni skutecznego mentora

Skuteczny mentor to kompetentna społecznie, doskonały komunikator. Most między autystycznym nastolatkiem a rówieśnikami – musi czuć się swobodnie w obu światach. Aktywne słuchanie, refleksja, bycie bezpośrednim, ale nie patronizującym – kluczowe umiejętności (National Autistic Society). Mentor musi być wiarygodny i uczciwy, by budować i utrzymywać zaufanie. Powinien czuć się pewnie i wiedzieć w swoich obszarach odpowiedzialności. Np. mentor w szkole powinien znać układ szkoły, strukturę administracyjną, gdzie szukać pomocy, a także niepisaną kulturę: najlepsze ciche miejsca do nauki, gdzie uczniowie się spotykają w przerwach.

Odpowiedzialności mentora

Mentoring to złożoność: przywództwo i przyjaźń. Mentor musi utrzymać granice osobiste, by być skutecznym liderem, a jednocześnie otwarty, uczciwy, przyjazny. Każdy program nieco inny, ale mentor ogólnie: ustala harmonogram i miejsce spotkań, decyduje, nad czym pracować, trzyma spotkania na torze. Zależnie od programu: koordynacja ze staffem, dokumentowanie postępów, towarzyszenie autystycznemu nastolatkowi na wybranych aktywnościach.

Odpowiedzialności ucznia

Autystyczny nastolatek też ma obowiązki wobec mentora. Powinna przychodzić na czas i być gotowa do pracy. Jeśli musi zmienić harmonogram – najlepiej 24h wcześniej. Powinna dążyć do uczciwości, uczyć się lekcji mentora i pracować nad ich wdrożeniem w praktyce.