Jak nauczyć dziecko godnego przegranego – nie bycie „złym przegranym”
Wszyscy chcą wygrywać, ale to nie może być wszystko. Nauka godnego wygrywania i przegrywania to gwarancja radości z gry i unikania wstydu. Ludzie pamiętają Wasze postawy latami – zadbajcie o to razem. Dzieci nie mają wrodzonych umiejętności godnego przegrywania – trzeba ich nauczyć.
Instrukcje
- Zacznij od siebie. Dziecko obserwuje Twoje reakcje na wygraną/przegraną. Bądź wzorem: godnie przyjmij każdy wynik. Najważniejsze: dziecko ma się dobrze bawić. Nigdy nie krytykuj przy przegranej – to niszczy samoocenę na lata.
- Rozmawiaj o fair play. Używaj mott: „Nie liczy się wygrana/przegrana, liczy się jak grasz”, „Wygrana to nie wszystko”, „Jeśli nie umiesz grać fair – nie graj”, „Ludzie pamiętają, jak grasz”, „Jesteś sukcesem, bo spróbowałeś”. Powtarzaj, by wsiąkło. Gdy złapiesz złe fair play – zwróć uwagę, zapytaj dlaczego.
- Wskazuj na przykłady z życia. Obserwuj: dziecko jako zły przegrany lub chwaliące się wygraną. Pokaż, jak to wygląda z boku. Gdy dziecko zobaczy to u innego – nie chce powtarzać.
- Wsparcie bezwarunkowe. Wygrana czy przegrana – zawsze bądź poparciem. Nie krzycz przy przegranej – to rodzi poczyn winy: „rozczarowuję rodziców”. To niezdrowa ścieżka. Mów: „super grasz, jestem dumny/a, niezależnie od wyniku”.
Previous:Aktywności uczące dzieci odwagi – jak wzmocnić kręgosłup charakteru
Next:Pomysły na letnie obozy dla dzieci – sport, sztuka, nauka, przygoda
-
Czy słyszałaś o podwiązaniu języka? Nie chodzi o to, gdy się splatasz i brzmisz jak całkowity idiota. Chodzi o fizyczne połączenie między językiem a dnem jamy ustnej. To coś, o czym słyszałam, ale nigdy nie przykładałam wagi, aż mój syn urodził się z -
– Opowiedz mi historię. Nie z książki. Od siebie. – Mimo że na co dzień piszę książki dla dzieci, te słowa kiedyś sprawiły, że wyleciał mi zimny pot. Jako pisarz opowiadam historie na papierze, w ciszy biurka – nie z twarzą dziecka cali od mojej, wy -
„To jeden z niewielu zawodów, gdzie dostajesz zapłatę za bycie apasjonalnym wobec kogoś” – mówi Shateara H., nanny i opiekunka z Bostonu. „Kto nie chce dostać zapłaty za troskę?” Zaiste, 27-letnia były nauczycielka szkoły średniej włożyła swoją pasję
