• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Pożegnanie z maturzystą

Pożegnanie z maturzystą

Fokus na przyjaciół

Ostatni bal, ostatnia spotkania, ostatnia godzina wychowawcza... Rok maturalny to długa seria pożegnań, większość z nich głęboko emocjonalnych. Jakkolwiek niepokojące może być opuszczenie 13-letniej kariery ucznia, najbardziej bolaśnie maturzyści pożegnają się z przyjaciółmi. Jeśli wyjeżdżają na studia lub do pracy, wiedzą, że zawsze mogą wrócić do domu, by nawiązać kontakt z rodziną. Ale ci drażliwi przyjaciele, którzy dzielili ich życie i znali ich najlepiej – mogą nigdy ich nie zobaczyć ponownie. I choć przysięgają sobie, że zostaną w kontakcie, możliwość, że to ostateczne pożegnanie, jest niemal nie do zniesienia.

Z tego powodu ostatnie lato przed wyjazdem z domu wielu maturzystów pożerają pilna potrzeba spędzania jak najwięcej czasu z przyjaciółmi. To lato bezkońcównych imprez i mało czasu w domu. Czas na bywanie z trzymaniem się przyjaciół. Czas w napiętym rozpoznawaniu tego, co i kogo opuszczają, przy całkowitej niepewności co naprawdę czeka ich dalej.

Rodzice nie powinni czuć się zaniedbani, odrzuci czy unikani przez maturzystów spędzających większość wolnego czasu z przyjaciółmi. Zamiast sprawiać, by dzieci czuły winę za bycie z Wami lub łamanie godzin powrotu (ściśle godziny powrotu trudno utrzymać w pożegnalnym lecie), powiedzcie im, że wiecie, jak trudne jest pożegnanie z przyjaciółmi. Zaproście ich przyjaciół na kolację. Ustawcie parę imprez dla nich i ich znajomych. Podzielcie się, jak czuliście się w tym emocjonalnym lecie, gdy byliście w ich butach.

Zorganizujcie czas na pożegnania rodzinne

Mimo że ich zewnętrzny fokus jest na czerpaniu każdej ostatniej chwili z przyjaciółmi, Wasze dzieci doskonale wiedzą, że opuszczają też dom i Was. Życie, które dzielili z Wami, zmienia się na zawsze. Mogą nawet prowokować kłótnie, dawać Wam więcej frechu i pyszności w nieświadomej próbie ułatwienia sobie odejścia. Łatwiej maturzyści powiedzieć sobie nawzajem: „Moja mnie wariuje. Nie mogę się doczekać wyjazdu.” Niż przyznać z łzami w oczach: „Nie wiem, jak je opuścić.”

Wśród gwałtownego, skupionego na przyjaciółach lata Waszych maturzystów, zróbcie silny wysiłek, by ułożyć czas na rodzinne pożegnania. Wasze odchodzące dzieci potrzebują swoich intymnych pożegnań z Wami, rodzeństwem i bliską rodziną. Nie oczekujcie, że przyznają, że potrzebują tych intymnych chwil. Są zbyt zajęci uniknięciem i zaprzeczaniem strachowi i bólu. Więc pomóżcie im – zawieźcie je do babci i odbierzcie za parę godzin, dajcie im trochę pieniędzy i poproście, by zabrali młodszego rodzeństwo na lody. Gdy ułożycie im czas samotności z bliską rodziną, dacie im szansę na właściwe i uczciwe pożegnanie.

W tym lecie długiego pożegnania, w tym ostatnim lecie ich dzieciństwa, Wasze dzieci potrzebują Waszej pomocy, by puścić... i trzymać się.

Przeczytajcie bio Carletona Kendricka.