• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak zostać w kontakcie ze studentem na studiach: równowaga i wsparcie

Akt równowagi

Jak zostać w kontakcie ze studentem na studiach: równowaga i wsparcie

Jak utrzymać relację z dzieckiem, które studiuje? Czy możliwe jest dożywianie, a nawet pogłębianie, Waszej więzi, mimo kilometrów oddalenia? Jaka jest odpowiednia liczba razy, by pisać, dzwonić i odwiedzać? Czy po prostu przeciąć kordę, potwierdzając i wzmacniając jej niezależność, i pozwolić jej zdecydować, ile kontaktu chce z Wami utrzymywać? Będziecie namawiać i debatować te pytania bardziej z Waszym pierwszym studentem na studiach, a może odkryjecie, że odpowiedzi na te pytania będą inne z każdym z Waszych dzieci studentów.

Jak zrównoważyć komunikację z Waszą studentką, by czuła się opiekowana i pamiętana, ale nie monitorowana i duszona? Najpierw zaakceptujcie fakt, że nie ma udanego gotowego wzoru na ten akt równowagi komunikacji. Mogłoby to składać się z krótkiego e-maila co drugi dzień, jednego telefonu co niedzielę o południu, dwóch długich listów miesięcznie i paczki pielęgnacyjnej w sesji egzaminacyjnej. Odkryjecie, że naturalny rytm łączenia się z sobą nawzajem ewoluuje z czasem. Ona da Wam wiele subtelnych i bezpośrednich sygnałów co do tego, jak musi zostać w kontakcie z Wami – jak często inicjuje kontakt, treść i ton jej e-maili i listów, jak brzmi podczas rozmów telefonicznych, i jak się zachowuje, gdy Was odwiedzicie.

Oto jedna konkretna zasada komunikacji, której musicie przestrzegać po przywiezieniu Waszego studenta na studia na pierwszy rok: Nie czekajcie, aż ona będzie pierwszą, kto inicjuje kontakt. Ona może czuć, że telefon do domu w pierwszym tygodniu studiów sygnalizuje jej brak niezależności i niezdolność do poradzenia sobie z nowym środowiskiem. Zadzwońcie do Waszej „dorośniętej”, zdziwionej, przytłoczonej, podekscytowanej i możliwie tęskniącej za domem studentki pierwszego roku w tym pierwszym tygodniu. Wasze miłujące i wspierające głos zakotwiczy ją. Wasze terminowe telefonowanie uspokoi ją, że choć opuściła dom, zawsze jesteście dla niej.

Kontakt komputerowy

E-maile mogą być krótkie lub długie. Ponieważ są tak szybkie i łatwe do wysłania, możecie niechcący przesadać. Ale chyba że Wasze dziecko wskazze, że wysyłacie jej za dużo e-maili (kilka dziennie może pasować do tej kategorii), nie martwilibyśmy się za bardzo o „obciążanie” jej zbyt dużym kontaktem komputerowym. Piękno e-maila to łatwość, częstotliwość i natychmiastowość, z jaką możecie powiedzieć: „Myślę o tobie. Kocham cię.” Bądźcie realistyczni i nie oczekujcie natychmiastowej odpowiedzi – ani jakiejkolwiek odpowiedzi na każdy z Waszych e-maili. Nie bierzcie to osobiście, że komunikacja jest czasem jednostronna, albo że jej odpowiedzi to dwa zdania po cztery słowa. Kontynuujcie wysyłanie e-maili. Ufajcie mi, połączenie jest budowane.

Listy... „Inna poczta”

Na podstawie świadectw wielu studentów, których znałam (włączając moje własne dzieci), nie ma nic takiego jak otwarcie studenckiej skrzynki pocztowej i znalezienie listu z domu – długiego, soczystego listu z domu (chyba że to znalezienie długiego, soczystego listu od chłopaka lub dziewczyny). Jest w tym coś prawie magicznego w otwieraniu dawniej pustej skrzynki i znalezieniu tam czegoś, co dla Ciebie pojawiło się. Było super, gdy miałeś 8 lat i wciąż jest super przy 19. Wszystkie listy nie muszą być długie ani soczyste. Listy jednego z moich współlokatórów od jego taty składały się z artykułów z gazet i magazynów z dopiskiem „FYI. Kochaj, Tato,”. Treść wszystkich tych artykułów zawsze była szczególnym zainteresowaniem mojego współlokatorka i mogłam po jego uśmiechach, gdy otwierał koperty, że mieli specjalną więź. Niech to będzie 10-stronicowa epika napisana na obu stronach papieru, albo pojedynczy pasek komiksowy, który Wasze dziecko uważałoby za zabawny – trzymajcie te listy przychodzące!

Paczki pielęgnacyjne

Widok paczki pielęgnacyjnej z domu w pokoju dostaw poczty akademika sprawił, że wielu studentów miał drżące kolana i ślina w ustach (zwłaszcza jeśli zapachy unoszące się z zapakowanej paczki były na tyle silne, by być rozpoznawalnymi). Uczelnie dawno temu złapały koncepcję zarabiania na paczkach pielęgnacyjnych. Paczki pielęgnacyjne uczelni, które możecie kupić, zazwyczaj skierowane są na dostawę w urodziny, święta i sesje egzaminacyjne. Choć pewnie byłaby zachwycona otrzymaniem jednej z tych ofert uczelni, nic nie może się równać jedzeniu jej ulubionych domowych przekąsek. (No cóż, jak Mars może konkurować z Waszymi legendarnymi cytrynowymi kwadracikami!) Koszt, ryzyko uszkodzenia i zepsucia to to, co ogranicza treść i częstotliwość paczek z domu. Otrzymałam paczki pielęgnacyjne. Widziałam, jak inne je dostają. Wysyłałam je moim dzieciom. To gwarantowany strzał i miłująca więź. Więc zacznijcie piec te cytrynowe kwadraciki!

To Twój dzwonek

Usłyszenie głosów członków rodziny (a nawet szczekania oddanego psa) może robić cuda dla Waszego studenta. Rozmowy telefoniczne nie muszą być intymne w treści, byście mogli uchwycić, jak Wasz syn czuje się na studiach. Słuchajcie tonu i głośności jego głosu, jego pauz i wahania – czy „brzmi jak on sam”? Niektóre dzieci boją się rozmawiać przez telefon, gdy idzie im źle, bo mają rodzica jak moja mama, która mogła powiedzieć od mojego pierwszego zdania, gdy byłem w kłopocie. Ale zawsze było mi lepiej, jak Waszemu dziecku będzie, gdy jego napięcie zostanie usłyszane i on dostanie szansę zrzucić bagaż i получить Wasze miłujące wsparcie.

Możecie rozważyć zalety regularnie wyznaczonego czasu na telefon (np. co niedzielę wieczorem o 19:00). Wiedza, że może liczyć na usłyszenie od Was w tym samym czasie regularnie, da mu emocjonalne kotwicę, coś dobrego, miłego i empatycznego, co zawsze go pocieszy, niezależnie od tego, jak dużo niepewności i napięcia czuje. On może też regularnie czekać na dzielenie się radościami i sukcesami i słuchanie ożywionych odpowiedzi rodziny. Istnieje powód, dla którego kampania reklamowa telefonu, „Dotknij kogoś”, rezonowała z publicznością. Jesteśmy dotykani w unikalny sposób przez ludzki głos. Jeden z moich przyjaciół ze studiów wymyślił trafny termin na tygodniowe rodzinne telefony: szczepionki wzmocniające.

Jesteśmy tu!

Jak mówi piosenka, „Nie ma nic takiego jak prawdziwa rzecz”. I nic nie biję łącząc się ze studentem na studiach osobiście. Odwiedzanie dzieci wiąże się z kwestiami pieniądza i czasu dla wszystkich poza bogatymi i tymi mieszkającymi blisko uczelni dzieci. Większość studentów, których znałam, mile widziała wizyty rodziny, poza obowiązkową roczną wizytą „weekendu rodziców” planowaną przez uczelnię. Upewnijcie się, że dajecie dziecku jak najwięcej wcześniejszego powiadomienia. Niespodziewane wizyty rzadko są dobrym pomysłem i czasem mogą być wstydliwe i rozczarowujące. Rodzice niosący ulubione jedzenie dzieci są szczególnie mile widziani.

Nie bierzcie to osobiście, jeśli Wasz student nie może dopasować propozycji dat wizyt do swojej dostępności. Zamiast tego cieszcie się, że jej obowiązki akademickie, społeczne i pozalekcyjne dają jej pełne, bogate życie studenckie. To, co jest dla niej najważniejsze, to wiedza, że chcecie ją zobaczyć. Jeśli Wasze harmonogramy pozwalają na wizyty, tym lepiej. I pamiętajcie, że są przerwy świąteczne i semestralne, które zazwyczaj przyniosą Wasze dzieci do Was do domu.

Dlaczego nie jesteś w bibliotece częściej?

Niezależnie od tego, czy to przez e-maile, listy, telefony, czy wizyty na uczelni, to, co i jak komunikujecie do Waszych dzieci, określa, jak dobrze zostajecie w kontakcie. Bezwarunkowa miłość, wsparcie i zrozumienie powinny podkreślać wszystkie Wasze komunikacje. Nie używajcie Waszych komunikacji głównie jako okazji do przesłuchiwania Waszych dzieci: Ile czasu spędzasz na nauce w bibliotece? Ile śpisz w tygodniu? Pijesz albo bierzesz narkotyki? Dlaczego nie napisałaś do babci częściej?

Są sposoby, by poczuć, jak Wasze dziecko radzi sobie w szkole – akademicko, społecznie i emocjonalnie – bez wielokrotnego poddawania jej „Przesłuchaniu” przy kontakcie. Otwarte pytania okazujące zainteresowanie jego życiem – „Czy wstępna biologia jest tak trudna, jak się spodziewałaś?” „Jak idzie sprawa z pokojem?” „Czy miałaś czas na życie społeczne, biorąc pod uwagę naukę i grę w futbol?” – zawsze są lepsze niż pytania i komentarze z wbudowanymi oczekiwaniami, winą i poczuciem winy: „Pamiętasz przecież o średniej, którą musisz utrzymać, by zachować stypendium, prawda?” „Jak możesz tu cokolwiek naukę w tym pokoju?” „Bylibyśmy wdzięczni za jakąś informację, czy zaliczasz, czy nie zaliczasz przedmiotów!”

Macie do dyspozycji środki, by utrzymać i nawet pogłębić relację z Waszymi dziećmi na studiach. Zbadajcie je wszystkie i wkrótce odkryjecie komfortowy, zróżnicowany rytm i częstotliwość komunikacji, by zostać w kontakcie.