Hoe Je Een Gecompliceerde Zwangerschap Doorstaat

Dit zijn de dingen die gebeurden tijdens mijn zwangerschap:

Ik werd gehospitaliseerd voor hyperemesis gravidarum (extreme zwangerschapskwaliteit).

Ik kreeg de diagnose ziekte van Graves tijdens de zwangerschap (ik had vijf keer te veel schildklierhormoon in mijn bloed).

Ik werd twee keer gehospitaliseerd voor boorzambenfibrilatie (mijn hart gedraagt zich als een kom gelatine).

Ik werd geopereerd om mijn schildklier te verwijderen.

Mijn baby werd gediagnosticeerd met ventriculomegalie, wat betekent dat hij te veel vocht in sommige delen van zijn hersenen had.

De baby lag in bekkenendlage en ik had placenta praevia.

Op 35 weken had ik hartproblemen en ging ik naar het ziekenhuis. Ik ontwikkelde pre-eclampsie en de baby werd geboren via een spoedkeizersnede. Alle zwangerschappen zijn verschillend. Het is eerlijk om te zeggen dat de mijne zwaar was. Ik weet dat voor sommigen de bovenstaande lijst angstaanjagend moet lijken en dat voor anderen met grotere problemen het, om het zo te zeggen, wenselijk kan lijken.

Dit is wat ik geleerd heb van mijn gecompliceerde zwangerschap:

Dat een vast klant van het ziekenhuis ook voordelen heeft.

Ik ging minstens een keer per week naar het ziekenhuis of de dokter, soms vijf keer. Ik werd in veel verschillende afdelingen behandeld. Ik voel me comfortabel in het ziekenhuis; ik ken de weg; ik weet wat op het menu vreselijk is. Toen de artsen zeiden dat de baby vijf weken te vroeg zou komen, vertrouwde ik hen en wist ik dat ze me de beste zorg zouden geven die mijn belastinggeld kan kopen.

Dat ik meer ontspannen werd over de bevalling.

Vroeg in de zwangerschap was ik al zo hoog risico dat ik of op een bevallingskamer met een consultant in de buurt zou bevallen of in een operatiekamer. Mijn geboorteplan was simpel: het kind eruit krijgen. Na operaties, veel tests, veel ongemak en een mate van pijn tijdens de zwangerschap, leek het doel van de oefening minder angstaanjagend dan tevoren.

Dat normale zwangerschapsklachten... leuk werden.

Ik verlangde naar dikke enkels, een waddel, nul energie, het geheugen van een goudvis. Na mijn schildklieroperatie op 26 weken, wilde ik alleen nog een derde trimester als die van de volgende vrouw. Ik heb me zelden zo dankbaar gevoeld om me rot te voelen, veiliger in de kennis dat het normaal was. Een waarschuwing: het kan moeilijk zijn geduldig te zijn als je andere zwangere vrouwen hoort klagen dat ze, zeg maar, niet meer in hun jeans passen. Ik was geneigd mijn door canules gemartelde armen te tonen, of te vragen hoe ze dachten dat ik die snede over mijn nek kreeg.

Dat ik kieskeurig moest zijn met wie ik sprak.

Zorg van familie en vrienden kan ontroerend zijn; het kan ook overweldigend, uitputtend en zelfs voyeuristisch zijn. Je ouders bellen na (nog) een echo is een ding; oneindige appjes krijgen van vrienden die je jaren niet gezien hebt met "hoe gaat het?" of "hoe is de baby?" kan meer op een gruwelijke belangstelling wijzen dan op sympathie. Het was vertellend dat mijn beste vriendin het minst over mijn gezondheid vroeg en het meest haar eigen nieuws deelde.

Een round-robin e-mail aan naaste familie en vrienden na het laatste medische ontwikkelingen beperkt telefoontjes, maar wees niet bang om je naasten te vertellen dat je het niet kunt aan om te praten over wat de consultant zei. Zet je telefoon uit als nodig.

Dat extra postnatale hulp essentieel is.

Vraag je partner verlof aan; overweeg of je counseling nodig hebt; spreek je kraamverzorgster of zorgverlener. Hoe je zwangerschap ook was, nieuw moederschap is zwaar werk. Het is bijzonder dat vrouwen door gecompliceerde zwangerschappen gaan en daarna verwacht worden te genieten van baby-bliss terwijl ze meer dan alles tijd nodig hebben om te herstellen en hun hoofd leeg te maken.

Dat ik moediger ben dan ik dacht.

Toen ik vertelde hoe het ging, was de reactie meestal "je moet bang zijn." Ik weet niet hoe, of waar het vandaan kwam, maar ik was het niet. Dat ik geen idee heb hoe een normale zwangerschap eruitziet, speelt waarschijnlijk een rol, en toen ik aan het einde van mijn touw was, leek er altijd toch nog een beetje meer te zitten, al was het uitgefranst. Dan de realisatie dat ouderschap niets is als niet een leven lang proberen om iemand anders van angst te bewaren. Als er een goede tijd is voor je om uit te proberen niet bang te zijn, moet het nu zijn.

Onze volgende tips: Engerdingens Serie: Pre-eclampsie

Previous:

Next: