• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Van motorische vaardigheden naar sportvaardigheden

Kinderen in de 2- tot 5-jarige leeftijdsgroep krijgen hun motivatie en ontwikkelen motorische vaardigheden vanuit zelfspelgedrag. Actieve spelletjes en spelen in de achtertuin, met vrienden in het park, of in zwaar gepadded kamers kunnen geweldige bronnen van beweging zijn, naast het bevorderen van die belangrijke relatie tussen ouder en kind.

Kleuters en peuters besteden veel tijd aan het meesteren van basisvaardigheden zoals rennen, hinken, schoppen, springen, hopsen, vangen en werpen. De meeste van deze vaardigheden worden in de beginklas basisschool beheerst.

Volwassenen kunnen moeilijk begrijpen dat deze activiteiten echt inspanning kosten voor kinderen. Een groot deel van het rijpingsproces van bewegingscontrole bij kinderen betreft het vermogen om op verschillende manieren te bewegen zonder te vallen. Het meesteren van die basiss vaardigheden is een fundamentele stap die kinderen moeten voltooien voordat ze verder kunnen gaan.

Baby's vertrouwen voornamelijk op visuele en orale informatie, maar kanners bewegen weg van de mond als "Commando-centrale". Ze beginnen signalen en cues van hun hersenen en binnenoren te verwerken, wat tijdelijk hun vermogen om goed evenwicht te houden kan verminderen naarmate ze hun vierde of vijfde verjaardag benaderen.

Kinderen kunnen overbelast raken met deze signalen tijdens lopen of rennen, en moeten zich concentreren om rechtop te blijven. Al hun aandacht in evenwichtscontrole steken kan tijdelijk interfereren met hun vermogen om prestaties in andere vaardigheden te verbeteren als er andere variabelen in de omgeving zijn, zoals veel andere spelers of oneffen speelvlakken. Zeker met de tijd wordt springen en rennen gemakkelijker zonder zoveel focus om verticaal te blijven.

Als we konden zien wat er in de gedachten van jonge kinderen speelt, zou het heel educatief kunnen zijn. Terwijl volwassenen roepen: "Pak de bal! Pak de bal!" kan het kind denken: "Niet vallen! Niet vallen!" Daarom worden vroege voetbalschools vaak "bijenkorf-voetbal" genoemd – veel spelers zwermen en volgen de bal, alleen maar probeerend te schoppen, tot de teleurstelling van de trainer die realiseert dat niemand de instructies van de gedetailleerde spelvolte volgt.

Er is duidelijk een groot bereik aan vaardigheden in deze leeftijdsgroep, maar relatief weinig kinderen zijn echt getalenteerd in deze basiss vaardigheden. Er is gevonden dat minder dan een derde van de 2- tot 5-jarigen echt effectief is in werpen en vangen.